چهار شب پیش، ما که چهارتاییم رفتیم عروسی، بماند که چقدر رقصیدیم و منتظر اون لحظه ای بودیم که عروس دسته گلشو پرت کنه البته ما می خواستیم بگیریم بدیم دست دختر همسایه مون همون که موهاش رنگ دندوناش بود آخه دلمون به حالش سوخت ما طی چهارساعت و چهار دقیقه و چهار ثانیه تو این فکر بودیم که نقاط استژارتیک، استژراتکتیک... (ها چی می گه؟! حالا گیر ندین دیگه بماند همون نقاطی که خودتون می دونید) افتادن گل رو پیدا کنیم البته گفتیم که برا خودمون نه ها برای دختر همسایه مون هر کدوم از ما تو یکی از اون نقاطی که خودتون می دونید مستقر شدیم،  بعد از چهار ساعت و چهار دقیقه و چهار ثانیه لحظه ی موعود فرا رسید و عروس گلشو پرت کرد، شما فکر می کنید دسته گل به چه کسی رسید؟!

1- شیدا 2- رها 3- هستی 4- بی نشان 5- دختر فرتوت همسایه 6- دیگران!

دسته گل افتاد وسط سالن، آقا نبودین ببینین شیدا چه جوری خودشو پرت کرد روی دسته گل با خوشحالی بلند شد غافل از اینکه رها از نقطه ی خود خارج شده و با سرعت نور خودشو به پشت شیدا رسوند و زد زیر دست شیدا، دسته گل بین زمین و آسمون معلق بود از اونجایی که هستی از آمادگی جسمانی خوبی برخورداره شیرجه زد طرف دسته گل، باور کردنی نبود اما هستی با دسته گل توی دستش رفت توی دیوار و دسته گل از دستش افتاد، توی این لحظه امید آینده انجمنمون بی نشان عزیز با خونسردی کامل با همان قهقهه ی کودکی اش خم شد و به راحتی دسته گل را از روی زمین برداشت، اما این آخر ماجرا نبود ...! فقط یه لحظه غفلت دسته گل دست دختر همسایه بود...! اما خدایا یعنی چه جوری ممکن بود؟! اثر ناخن های دختر فرتوت همسایه روی صورت بی نشان نمایان بود!

امیدها نا امید شد، خنده ها بر روی لب خشکید، و این یعنی ما بازهم به انجمن خود وفاداریم...!

پ.ن1: حاصل این تلاشهای بی وقفه ی چهارساعت و چهاردقیقه و چهارثانیه ای، دست شکسته ی شیدا، لباس پاره و دماغ سوخته رها، سر شکسته ی هستی و صورت خراشیده ی بی نشان بود.

پ.ن2: قابل به ذکر است پیر دختر عزیز همسایه بعد از گذشت چهار ماه و چهار هفته و چهار روز به خانه ی بخت رفت!